Автор: Тимур Мустафаев

Бұл психологиялық проза кейіпкерлердің сыртқы әрекеттерінен гөрі, олардың ішкі күйзелісіне, сезім қозғалысына, ой ағысына көбірек үңіледі. Шындықтың үлесі бар бұл шығарма бүгінгі қоғамның тілге ауыр, жүрекке бату тақырыптарын ерекше бір жолмен...

Бөлмемде сәулесі ескі терезеден мүлгіп түсіп жатқан айға телміре қарап жатып, Такэди мырзаның: “Адам – құпия, оны шешу керек…” деген сөзі туралы көп ойландым. Расымен де, Мидоридың тылсым табиғаты мені бұрын да қызықтыратын, алайда бүгінгі...

Оның сыңғыр күлкісі… Қысқа, әдемі қоңырқай шашы… Па, шіркін, оның ыстық әм соңғы құшағы… Ол сөйлегенде өзге әйелдер секілді шұбартпай, нығыз, аз әрі түсінікті сөйлейтін… Өмірінен сыр аша бермейтін құпия һәм айқын жан еді… Бір кеште ол маған...

Бұл шығарма марқұм атам Мұстафаев Сүлейменнің (Алла әруағын шат-шадыман қылсын) өмірінен алынған шынайы уақиға негізінде жазылды.