Автор: Ebru Atar

Tüm kaybeden çocuklar adına bir kez daha ezildi yüreğim. Hem de ne kaybediş ne acımasızca ne anlamsızca ve ne hesap sorulamayan. Öyle bir kaybedişin ardından tüm hayatı bir mecburiyetler silsilesi gibi yaşamaya başlama hali. Sahi şimdi farklı mı?...